786. ağlımda o qədər şey var ki, o qədər mövzu dolanır, o qədər etməli olduğum və etmək istədiyim şeylər var ki, beynimin doluluğundan oturub dərs oxuya bilmirəm. "başım qazan kimidir" məsəli burda işlənir, deyəsən. oturub yazmaq istəyəndə də hardan başlayasan bilinmir. yarıda saxladığım o qədər şey var. fokuslanıb nəsə edə bilmirəm. günlərdir, aylardır gec dururam, durub səhər yeməyi yeyib ev yığışdırıb yemək bişirirəm. bir az sonra da hazırlaşıb dərsə gedirəm. bəzən hər şeyin başını atıb mahnıya qulaq asıb xəyal qururam (Maladaptive daydreaming). Adicə həmin başlığa yazılacaq entryni belə ertələyib yazmıram. özümü loser kimi hiss edirəm. həyatımda indiyə kimi heç bu qədər özümü başqaları ilə müqayisə etməmişəm. özgüvənim azalıb. başqalarının parladığını amma özünün potensialının ondan daha çox olduğunu bildiyin halda parlaya bilməmək qoyur adama. beynim yanır. adicə oturub yarımca saat dərs belə edəndə beynim uyuşur. getdikcə mənəviyyat, zəka, intellekt, özsevgi, özgüvən, iradə və s ilə bağlı kasıb bir adama -- vaxtında tənqid etdiyim adamlara çevrilirəm. bəlkə də bu mənim tanrı tərəfindən imtahanımdır. bəlkə də sadəcə mənim iradəsizliyim.
(bax: sözaltı etiraf)